Rolstoelsafari legt obstakels bloot in autoluwe binnenstad

GOES - In de binnenstad van Goes gingen zaterdag kandidaat-raadsleden van VVD Goes op pad voor een zogeheten rolstoelsafari. Onder begeleiding van ervaringsdeskundige Martin Slingeberg onderzochten zij hoe toegankelijk het centrum daadwerkelijk is voor mensen die afhankelijk zijn van een rolstoel of scootmobiel.

De tocht, onderdeel van de verkiezingscampagne van de liberalen, begon rond het middaguur bij het Ambachtscentrum aan de Korte Kerkstraat en voerde door verschillende straten van de binnenstad. De deelnemers namen zelf plaats in een rolstoel om aan den lijve te ervaren welke obstakels mensen met een mobiliteitsbeperking dagelijks tegenkomen.

Praten over de oprijplank bij de ingang van een winkel © VVD Goes

Stoepen drempels en smalle doorgangen 

Tijdens de safari werd onder meer gelet op stoepen, drempels, smalle doorgangen en de toegankelijkheid van winkels en openbare gebouwen. Volgens Slingeberg, die zelf gebruikmaakt van een scootmobiel, zijn dat punten waar het in de praktijk nog regelmatig misgaat. Onderweg deelde hij zijn ervaringen met de deelnemers en liet hij zien waar verbeteringen mogelijk zijn. “Je merkt dat veel dingen voor mensen zonder beperking vanzelfsprekend zijn, maar dat ze voor iemand in een rolstoel een flinke uitdaging kunnen vormen”, aldus Slingeberg.

Ook autoluw beleid blijkt hindernis

De deelnemers liepen tijdens de tocht letterlijk tegen verschillende knelpunten aan. Volgens organisator John Siemerinck werd ook duidelijk dat het autoluwe beleid in de binnenstad voor sommige mensen met een beperking extra problemen oplevert. “Veel mindervaliden zijn aangewezen op autovervoer”, zegt Siemerinck. “Als je verder weg moet parkeren of niet dicht bij een winkel kunt komen, wordt een bezoek aan de binnenstad al snel ingewikkelder.”

Over de grote markt heen © VVD Goes

Nieuwe blik op de stad

Voor de kandidaat-raadsleden was het vooral een eyeopener om zelf in een rolstoel te zitten. Het perspectief verandert letterlijk, merkt Siemerinck op. “Je kijkt van onderaf tegen een toonbank aan en moet zo proberen af te rekenen. Daar sta je normaal gesproken helemaal niet bij stil.”